De vereniging Nederlandse Draf- en Rensport (NDR) is simpel gezegd, wat de KNVB is voor de voetbalsport. De NDR stelt de koersagenda op, bepaalt de spelregels en houdt toezicht op de naleving ervan. Een andere belangrijke taak is het bijhouden van het Draver- en Volbloedstamboek. Dit stamboek kunt u zien als het geboorteregister van de draf- en renpaarden. De NDR vervult daarmee in feite de functie van burgerlijke stand. Kort samengevat komt het er op neer dat sport, fokkerij, tuchtrechtspraak en financieel beheer bij de NDR onder één dak zijn samengebracht. Wilt u meer weten over de NDR dan kunt terecht op deze website. Ook kunt u natuurlijk telefonisch contact opnemen met het hoofdkantoor van de NDR, telefoonnummer: 070-3047120

Draven is een speciale gang waarbij de benen diagonaalsgewijze worden verplaatst. Dit betekent dat wanneer het rechtervoorbeen naar voren wordt verplaatst, tegelijkertijd het linkerachterbeen naar voren wordt bewogen enz. De aanleg voor het draven wordt bij harddravers, door een langdurige en intensieve selectie, steeds beter.

In principe kan iedereen eigenaar worden van een draver en/of volbloed. Wanneer u uw paard in koersen wilt laten deelnemen, dient u echter wel 18 jaar of ouder te zijn. De aanschaf van een paard kost natuurlijk een duit maar het plezier wat je ervoor terug krijgt maakt alles goed.

In principe kan iedereen een draver en/of volbloed rijden. In wedstrijden is dit echter niet mogelijk.

Een paard kopen is niet al te moeilijk. Er zijn koopmogelijkheden te over. In de gehele wereld bestaan er tal van veilingen waar veel paarden worden aangeboden. Er is altijd een mogelijkheid om een trainer in te schakelen om een paard te kopen. Overigens hebben trainers vaak zelf ook enkele paarden in de verkoop. Men kan een paard zowel alleen als met een groep van personen kopen.

Een fokker kan zowel dravers als volbloeds fokken. Hij is eigenaar van één of meer merries en laat die dekken door de hengst(en) van zijn keuze. De aanschaf van een bepaalde merrie, de selectie van de juiste hengst bij de goede merrie en het verzamelen van informatie over de te maken combinatie zijn van essentieel belang.

Wanneer u actief bent als fokker, dan kunt u fokpremies verdienen. In het kort komt het er op neer dat wanneer een paard een prijs wint, de fokker van dit paard automatisch 10% van de prijs op zijn rekening-courant bij de NDR krijgt bijgeschreven. Dit betekent dat wanneer een paard een prijs van €1000,- wint, de NDR deze prijs, volgens de juiste verdeelsleutel, betaalt aan de eigenaar, de trainer en de pikeur van het paard en dat daarnaast nog eens €100,- op de rekening-courant van de fokker wordt bijgeschreven. De NDR betaalt dan dus € 00,- ofwel 110% uit.

In de draf- en rensport wordt bij elk geboren veulen gecontroleerd of het veulen van een opgegeven hengst en merrie afstamt. In de rensport gebeurt dit aan de hand van bloedmonsters. Na de geboorte van het veulen gaat een veulencontroleur van de NDR naar de plaats waar het veulen staat. Daar neemt hij bloed af van het veulen. Vervolgens wordt er van het veulen een “signalementschets” gemaakt en wordt er aan de linkerkant van de hals een identificatietransponder ofwel een (micro)chip met een unieke code ingebracht. De chip heeft als doel om ieder draver of volbloed te kunnen identificeren wanneer dit nodig is. Deze chip is namelijk op ieder moment af te lezen door middel van een zogenoemde reader. De chip dient als aanvulling op het signalement van het paard. Het signalement en het chipnummer worden in het computersysteem van de NDR verwerkt en in een laboratorium wordt bekeken of de bloedgroepen van het veulen overeenkomen met het bloedgroepenpatroon van zijn opgegeven ouders. In de drafport wordt net als in de rensport gebruik gemaakt van identificatietransponders om de paarden op ieder gewenst moment te kunnen identificeren. Tevens wordt ook weer gecontroleerd of het veulen afstamt van zijn opgegeven ouders. Deze controle gebeurt echter niet door middel van een bloedonderzoek. Na de geboorte wordt een plukje haar afgenomen. In het laboratorium wordt vervolgens vanuit de haarwortel van het veulen het DNA bepaald waaruit de afstamming kan worden gecontroleerd. Wanneer de resultaten van de DNA-onderzoeken terug komen bij de NDR wordt het veulen definitief opgenomen in het stamboek en krijgt de eigenaar een paspoort en een bewijs van inschrijving in het stamboek toegestuurd.

In de draf- en rensport wordt veel gecontroleerd op doping. Op de banen is altijd een dierenarts aanwezig om een oogje in het zeil te houden als het gaat om dopinggebruik. Steekproefsgewijs worden paarden na of soms voor de wedstrijden gecontroleerd op het gebruik van ongeoorloofde middelen. Ondanks de scherpe controle zijn er verhoudingsgewijs maar weinig paarden ooit positief bevonden. U kunt dus stellen dat de draf- en rensport twee “schone” sporten zijn.

De galop is de manier van gaan van een volbloed. Het is de meest snelle en meest natuurlijke gang van een paard. De galop wordt gekenmerkt door z’n grote zweefmomenten waarbij de volbloed met geen van zijn benen op de grond steunt. Het lijkt op een wirwar van benen, maar er zit wel degelijk een patroon in. De benen worden echter zo snel verplaatst dat deze bewegingen nauwelijks of niet met het blote oog zijn waar te nemen.

Een harddraver is een speciaal voor de draverijen gefokt paardenras. Dit betekent dat een hengst/merrie alleen een harddraver kan zijn op het moment dat zijn/haar voorouders ook harddravers zijn geweest en daardoor dus geregistreerd staan in een erkend Stamboek Harddravers.

Het grootste verschil tussen dravers en renpaarden ligt in de wijze van voortbewegen over de baan. De draver moet, zoals het woord al zegt, draven en het renpaard moet galopperen. Voor de rennen wordt een tweetal rassen gebruikt namelijk de Engelse Volbloed (meestal Volbloed genoemd) en de Arabische Volbloed. Deze twee rassen hebben ieder hun eigen rennen. Doordat de draver, de Volbloed en de Arabische Volbloed drie totaal verschillende rassen zijn, is het uiterlijk van deze paarden ook heel verschillend.

Het Volbloedras is ontstaan door een kruising van het Engelse inheemse paard met een drietal Oosterse hengsten in de periode rond 1700. Deze drie Oosterse hengsten (waarschijnlijk Arabische Volbloeds), Beyerly Turk, Darley Arabian en Godolphin Arabian genaamd, zijn de grondleggers geweest van de Volbloed. Alle waar ook ter wereld geregistreerde Volbloeds stammen af van één van deze drie hengsten. Of het nu een hengst is die galoppeert in Japan, Australië of Amerika of in ons eigen kikkerlandje, ze stammen echt af van deze drie voorouders.

De Arabische Volbloed is ontstaan door een keiharde selectie in de woestijn door de Bedoeïnenstammen. De historie van dit ras gaat terug tot ver voor de christelijke jaartelling. Daarmee is de Arabische Volbloed het oudste gedomesticeerde paardenras.

Het volbloedras is heel belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de paardenrassen die gebruikt worden in de andere takken van paardensport. Merries die vroeger op het land werkten zijn namelijk vele jaren terug gedekt door volbloedpaarden. Door het kruisen van de sterke en grote paarden van het land en de volbloedpaarden is een ras ontstaan dat zeer geschikt is als spring- en/of dressuurpaard.

Het volbloedras is heel belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de paardenrassen die gebruikt worden in de andere takken van paardensport. Merries die vroeger op het land werkten zijn namelijk vele jaren terug gedekt door volbloedpaarden. Door het kruisen van de sterke en grote paarden van het land en de volbloedpaarden is een ras ontstaan dat zeer geschikt is als spring- en/of dressuurpaard.

In de mensenwereld kennen we het onderscheid tussen baby’s, jongens en meisjes, mannen en vrouwen. In de wereld van het paard is dit niet anders. Wanneer een paard is geboren is het een veulen. Op 1 januari is het een gezellige bedoening in de paardenwereld want dan viert ieder paard z’n verjaardag. Het tijdstip van geboorte speelt hierbij geen rol. Het veulen wordt dan jaarling genoemd. Het geslacht van de paarden wordt onderscheiden in merrie, hengst en ruin. Zodra de merrie, ofwel het vrouwelijke paard, voor de fokkerij gebruikt wordt, wordt ze een fokmerrie genoemd. De stoeterij is de plaats waar dravers en/of volbloeds gefokt worden. De hengst is de man in de wereld van het paard. Wanneer een paard als hengst is geboren, maar later gecastreerd wordt, spreken we over een ruin. Dit “ontsexen” gebeurt om lastige hengsten beter handelbaar en geschikter voor koersen te maken. In een aantal landen, waaronder Nederland, mogen de fokkers hun veulens niet zomaar een willekeurige naam geven. De naam mag namelijk hoogstens uit 16 lettertekens bestaan. Tevens moet bij een draver de eerste letter van z’n naam de aanduiding zijn van het jaar van geboorte. Alle namen van dravers die in 2006 geboren worden, moeten beginnen met de letter Z.

Op het moment dat u geïnteresseerd bent om in de draf- of rensport actief te zijn moet u zich via een aanmeldingsformulier aanmelden bij de NDR. U wordt dan geregistreerd in het “register van deelnemers”. Deelnemers kunnen zowel natuurlijke personen als rechtspersonen zijn. Op het moment dat u een paard koopt, wordt dat paard op uw naam geregistreerd. Wanneer u een paard in training geeft met de bedoeling het aan draverijen (of aan rennen) te laten deelnemen, krijgt u de positie van daadwerkelijk deelnemer. Daarvoor is de toestemming van de NDR vereist nadat aan een aantal voorwaarden is voldaan. Een van de voorwaarden is dat er een rekening-courant moet worden geopend wordt bij de NDR.. Deze werkt hetzelfde als een normale bankrekening en is er puur voor het gemak van de deelnemers. Alle kosten en baten worden namelijk automatisch van en op deze rekening-courant af- en bijgeschreven. Zo worden de kosten van de inschrijving voor een wedstrijd automatisch afgeschreven en het gewonnen prijzengeld automatisch bijgeschreven. Zo hoeft u niets te doen en worden alle geldzaken voor u geregeld.

De gemiddelde snelheid van de harddravers in een draverij is afhankelijk van de te draven afstand, de kwaliteit van de baan en natuurlijk de kwaliteit van de paarden. De gemiddelde snelheid van de dravers ligt normaal gesproken tussen de 45 en 50 kilometer per uur met topsnelheden die reiken tot 55 kilometer per uur. Aan snelheid dus geen gebrek. Bij de wedstrijden wordt van ieder gestart paard de totaaltijd opgenomen en vervolgens omgerekend naar de gemiddelde kilometer-tijd. Heeft de draver voor het afleggen van 2000 meter bijvoorbeeld 2 minuten en 32,0 seconden nodig gehad, dan is de gemiddelde kilometer-tijd 1 minuut en 16,0 seconden.

Als record van een draver geldt zijn snelste gemiddelde km-tijd. In de programmaboekjes staat bij alle paarden hun recordtijd vermeld. Het snelste Nederlands gefokte paard ooit is Guvo de Bloomerd. Dit paard heeft een gemiddelde km-tijd van 1 minuut en 11,0 seconde achter zijn naam staan. Het wereldrecord staat echter op naam van het Amerikaanse paard Tom Ridge. Dit paard heeft een gemiddelde kilometer-tijd achter zijn naam staan van 1 minuut en 8,6 seconde.

Dit is mogelijk, maar er dient dan wel met succes een rijtest en een theoretisch examen over de reglementen te zijn afgelegd. Er wordt dan een voorlopige rijvergunning verstrekt die onmiddellijk weer wordt ingetrokken op het moment dat de betreffende rijder zich niet aan de regels houdt. Wanneer u slaagt voor de rijtest en het theoretisch examen over de reglementen, mag u als eigenaarrijder uitsluitend de dravers rijden die in uw bezit zijn. Wanneer u zich als dravereigenaar daarnaast nog heeft gekwalificeerd als eigenaartrainer mag u uw paarden ook zelf trainen.

De draf- en rensport kent vele beroepsmatige beoefenaars; de professionals. Binnen de drafsport onderscheiden we de beroepstrainers, de beroepsrijders (ook wel pikeurs genoemd) en leerling-pikeurs. De beroepstrainer is iemand die er zijn beroep van maakt om dravers te verzorgen en te trainen voor deelname aan het koerswezen. Meestal beschikt de trainer daarvoor over een eigen bedrijf waar de paarden in pension verblijven, worden verzorgd en getraind. Een dergelijk bedrijf heet een entrainement. Vaak beschikt de trainer daarbij over een trainingsbaan. Er zijn ook veel dravers die op het strand getraind worden. De beroepsrijder (of pikeur) is iemand die dravers rijdt in openbare koersen en daarvan zijn beroep heeft gemaakt. Meestal wordt deze functie gecombineerd met die van trainer. Ook kan een rijder in dienst zijn van een trainer, evenals een trainer en/of rijder in dienst kan zijn van een eigenaar van dravers. De leerling-pikeur is iemand die bij een beroepstrainer in opleiding is om zich te zijner tijd als pikeur te manifesteren.

Een laatste manier om actief aan het koerswezen deel te nemen is als amateur of amatrice. Voorwaarde voor een amateur is dat men eigenaar is van een draver en dat men ook weer door een theoretisch en praktisch examen in het bezit is gekomen van een rijvergunning. Amatrices behoeven echter geen eigenaresse te zijn van een paard. De cursus die aan de examens voorafgaat duurt slechts enkele weken.

Voor alle rijvergunningen geldt een minimumleeftijd van 18 jaar. Alleen voor de leerlingpikeurs en montéjockeys geldt een minimumleeftijd van 16 jaar.

De eisen, die gelden om een draver te rijden, zijn er puur voor eigen veiligheid en voor de veiligheid van de andere rijders en hun paarden. De andere rijders mogen niet de dupe worden van onervaren nieuwkomers. Tevens is het van belang dat mensen die een weddenschap op de koers afsluiten, ervan uit kunnen gaan dat hun keus in handen is van een capabele en ervaren rijder.

Op een normale baan maakt het gewicht van een rijder in principe niets uit, omdat de sulky zorgt voor een volkomen uitgebalanceerd gewicht. Als de sulky eenmaal op gang is dan maakt het de draver niet uit of hij een rijder achter zich heeft van 70 kilogram of van 85 kilogram. Op een zware baan (bijvoorbeeld na een zeer zware regenbui) als de wielen in de bovenlaag zakken, kan het gewicht wel iets uitmaken. Dan geldt: hoe lichter je bent des te sneller ben je bij de eindstreep.

Elke rijder is verplicht kleuren te laten registreren. De rijder is verplicht tijdens de wedstrijden in een uitrusting te rijden met deze geregistreerde kleuren. Dit om ervoor te zorgen dat iedereen, tijdens de koers, goed te herkennen is.

De meeste dravers worden aangekocht op paardenveilingen, maar het is ook mogelijk om via de zogenaamde tussenhandel aan een draver te komen. In sommige gevallen worden paarden via onderhandse verkoop of door een schenking eigendom van een nieuwe eigenaar.

De aanschafprijs van een draver kan sterk uiteenlopen en is afhankelijk van verschillende factoren. Er zijn dravers die voor enkele honderden euro’s worden verkocht, maar er zijn ook dravers waarvoor enkele tonnen worden betaald.

Een draver wordt gemiddeld tussen de 10 en 15 jaar oud.

Het aantal starts van een draver per jaar varieert sterk. Er zijn dravers die vrijwel wekelijks in actie komen, terwijl andere dravers slechts enkele starts per jaar maken.

Natuurlijk probeert iedere rijder zo weinig mogelijk meters te maken met zijn paard. Daarom probeert iedere rijder zo dicht mogelijk bij de reling te rijden. Het is echter zo dat niet iedereen op deze gewilde plaats kan komen. Sommige pikeurs moeten meer aan de buitenkant blijven, tenzij ze proberen door een tussensprint hun positie te verbeteren. Andere rijders die achterop zijn geraakt of, bij een bandenstart, hun handicap moeten inlopen, trachten te profiteren van de “gaatjes” die de rest van het veld in het verloop van de koers laat vallen. Lukt dat niet dan moeten zij buitenom. Anderen wachten met een engelengeduld op het laatste rechte stuk om toe te slaan en zetten alles op één kaart: een fantastische eindsprint. Juist het voortdurend wisselen van plaats, het zoeken naar de beste positie, het elkaar aanvallen en tenslotte de eindstrijd tussen vele paarden geven deze tak van paardensport de spanning en attractie waar de mensen van houden.

Dit is zeer zeker mogelijk. Ondanks dat snelheid zeer bepalend is in de drafsport, is het niet het enige wat telt. Het kunnen vinden van de goede opening, de snelheid aan kunnen voelen en het kunnen verdelen van de krachten zijn andere zeer belangrijke factoren die de uitslag van de koers kunnen beïnvloeden.

Een goede en ervaren rijder bekijkt voor de draverij de aard van de koers en de kwaliteiten van zijn tegenstanders. Vervolgens trekt hij vanuit die wetenschap en op grond van de kwaliteiten van zijn eigen paard, zijn plan. Natuurlijk kunnen er altijd omstandigheden zijn die het plan van de rijder kunnen doorkruisen, zoals een fout of een enorm hoog begintempo. Echter een koers beginnen zonder de kwaliteiten van de andere viervoeters en hun rijders te kennen, loopt veelal uit op een mislukking.

Een sulky is een tweewielig wagentje op luchtbanden, gemaakt van een zeer licht materiaal. De benen van de rijder zijn parallel met de vaak sterk gebogen bomen van de sulky en steken in een voetsteun. Het totale gewicht van de sulky bedraagt ca. 18 kg.

Sommige paarden “staken” wel eens of weigeren zich volledig in te zetten. Het zien van een zweep of een tik van een zweep brengt ze vaak snel op andere gedachten. Het kan zo maar zijn dat door een zo’n tikkie uw favoriet als eerste door de finish komt. De zweep dient om het paard, indien nodig, te corrigeren en dus niet om frustraties op het paard bot te vieren. Overmatig en ondoelmatig gebruik van de zweep wordt dan ook bestraft.

Net als een voetballer scheenbeschermers draagt hebben vele paarden een bescherming aan hun benen nodig om onzachte aanrakingen van het voor- met het achterbeen en andersom tot een minimum te beperkingen.

De kosten van een koers bestaan uit verschillende onderdelen: de inschrijfgelden, de reis- en/of verblijfkosten, de kosten van de verzorging van het paard, het salaris van de rijder en de dierenarts- en eventuele hoefsmidkosten.

Meestal zijn het de eigenaren van het paard die voor de kosten van een koers opdraaien.

Om een race te organiseren is een baan, een startsysteem en een tijdregistratiesysteem nodig. Daarnaast moet er gelegenheid zijn om te wedden, voldoende veiligheidsmaatregelen getroffen zijn en er moet ruimte zijn voor eventuele media en cateringfaciliteiten.

Het organiseren van een race is een kostbare aangelegenheid. Naast de kosten voor het baanonderhoud, de prijzenpot en het personeel moeten er vaak vergunningen worden aangevraagd en zijn er kosten voor bijvoorbeeld veiligheid en marketing.

In het Alkmaarse seizoen worden zo’n 40 tot 45 wedstrijden georganiseerd. De koersdagen in Alkmaar zijn iedere keer weer een groot festijn waar veel bezoekers op af komen. Het aantal toeschouwers varieert van 100 tot 300 per keer.

De koers in Alkmaar kent vele voordelen: de ligging ten opzichte van het Noord-Hollandse publiek, de uitstekende bereikbaarheid, de ruime parkeergelegenheid en de goede horecavoorzieningen maken het een geliefd evenement onder de draverliefhebbers. Bovendien worden de wedstrijden live uitgezonden via RTV Noord-Holland.

Op de drafbaan is van alles te koop: van souvenirs tot consumpties.

Het houden aan de kledingvoorschriften draagt bij aan de sfeer en uitstraling van de wedstrijden. Het schept eenheid en professionaliteit.

Een draver kan kampioen worden door gedurende het seizoen voldoende punten te verzamelen tijdens verschillende wedstrijden.

Tijdens een wedstrijd zijn er 10, 7, 5, 3 en 1 punt(en) te verdienen voor respectievelijk de eerste, tweede, derde, vierde en vijfde plaats.

Een draver is kampioen wanneer deze aan het einde van het seizoen de meeste punten heeft verzameld.